آموزشی

زخم بستر چیست؟ مراحل 1 تا 4، درمان، پانسمان و پیشگیری

زخم بستر چیست؟ مراحل ۱ تا ۴، درمان، پانسمان و پیشگیری

زخم بستر یا آسیب فشاری، صدمه موضعی پوست و بافت زیر آن است که معمولا روی برجستگی های استخوانی یا در ارتباط با تجهیزات پزشکی ایجاد می شود. فشار طولانی یا فشار همراه با نیروهای برشی، تحمل بافت را کاهش می دهد و می تواند از قرمزی پایدار پوست تا تخریب عمقی عضله و استخوان پیشرفت کند.

🚨 هشدار: سیاه شدن پوست، بوی غیرعادی، ترشح چرکی، تب، گیجی، درد یا تورم رو به افزایش، قرمزی منتشر، نمایان شدن استخوان یا بدحال شدن بیمار به ارزیابی فوری پزشکی نیاز دارد. مطالب این صفحه جایگزین معاینه و برنامه درمانی فردی نیست.

زخم بستر چگونه ایجاد می شود؟

وقتی بافت بین یک برجستگی استخوانی و سطح خارجی مانند تشک، صندلی یا وسیله پزشکی تحت فشار قرار می گیرد، جریان خون موضعی و تحمل بافت آسیب می بیند. نیروی برشی، اصطکاک، رطوبت، بی حرکتی، اختلال حس، تغذیه نامناسب و کاهش خون رسانی می توانند خطر را بیشتر کنند. تعریف جدید راهنمای بین المللی تأکید می کند که آسیب فشاری ممکن است زیر پوست سالم نیز وجود داشته باشد و فقط به زخم باز محدود نیست.

اصطلاح رایج «زخم بستر» ممکن است این تصور اشتباه را ایجاد کند که این آسیب فقط در افراد بستری رخ می دهد. آسیب فشاری در فرد ویلچرنشین، بیمار اتاق عمل، فرد دارای پروتز یا بریس و حتی زیر ماسک، لوله اکسیژن، کاتتر یا سایر تجهیزات پزشکی نیز ممکن است ایجاد شود.

تفاوت فشار، اصطکاک، برش و رطوبت چیست؟

  • فشار: نیروی عمودی واردشده بر بافت، معمولا روی برجستگی استخوانی.
  • برش: حرکت لایه های بافت روی یکدیگر؛ برای مثال وقتی بیمار در تخت به پایین سر می خورد.
  • اصطکاک: تماس و سایش سطح پوست با ملحفه یا تجهیزات.
  • رطوبت: تماس طولانی با ادرار، مدفوع، تعریق یا ترشحات که سد پوستی را ضعیف می کند.

آسیب ناشی از رطوبت، مانند درماتیت مرتبط با بی اختیاری، همیشه زخم فشاری نیست؛ اما ممکن است همزمان با آن وجود داشته باشد. تشخیص درست علت برای انتخاب درمان ضروری است.

زخم بستر بیشتر در کدام قسمت های بدن ایجاد می شود؟

محل ایجاد به وضعیت بیمار بستگی دارد. در حالت خوابیده به پشت، دنبالچه و خاجی، پاشنه ها، پشت سر، آرنج و تیغه های شانه بیشتر در معرض خطرند. در وضعیت پهلو، برجستگی لگن، قوزک، زانو، گوش و شانه باید بررسی شوند. در افراد نشسته، استخوان های نشیمنگاهی، دنبالچه و پشت ران ها اهمیت دارند.

چه افرادی بیشتر در معرض خطر هستند؟

  • افراد دارای محدودیت حرکت، فلج، کاهش هوشیاری یا بستری طولانی
  • سالمندان و افراد دارای پوست نازک و شکننده
  • بیماران دارای بی اختیاری، تعریق زیاد یا رطوبت مداوم پوست
  • افراد دارای سوءتغذیه، کاهش وزن ناخواسته یا کم آبی
  • بیماران دارای دیابت، اختلال عروقی، کم خونی یا کاهش حس
  • افراد دارای سابقه زخم فشاری
  • بیماران متصل به تجهیزات پزشکی ثابت یا محکم

مراحل زخم بستر چیست؟

پاسخ کوتاه: زخم فشاری بر اساس عمق و نوع آسیب به مرحله ۱، ۲، ۳ یا ۴ تقسیم می شود. دو گروه مهم دیگر نیز وجود دارند: آسیب غیرقابل تعیین مرحله و آسیب فشاری بافت عمقی. مرحله بندی باید پس از ارزیابی و پاک سازی مناسب توسط فرد آموزش دیده انجام شود.

مرحله نمای اصلی نکته مهم
مرحله ۱ پوست سالم با قرمزی یا تغییر رنگ پایدار که با فشار انگشت سفید نمی شود ممکن است تغییر دما، قوام یا درد پیش از تغییر رنگ واضح دیده شود.
مرحله ۲ از دست رفتن بخشی از ضخامت پوست با نمای بستر صورتی یا قرمز و مرطوب؛ گاهی تاول سالم یا بازشده چربی، بافت گرانوله، اسلاف و نکروز نباید قابل مشاهده باشند.
مرحله ۳ از دست رفتن کامل ضخامت پوست؛ چربی زیرپوستی و بافت گرانوله ممکن است دیده شوند حفره، تونل یا جداشدگی لبه ممکن است وجود داشته باشد، اما عضله، تاندون یا استخوان نمایان نیست.
مرحله ۴ از دست رفتن کامل پوست و بافت با نمایان یا قابل لمس بودن فاشیا، عضله، تاندون، غضروف یا استخوان خطر استئومیلیت و عوارض عمقی بیشتر است و ارزیابی تخصصی ضروری است.
غیرقابل تعیین مرحله عمق واقعی به دلیل پوشیده شدن بستر با اسلاف یا بافت نکروتیک مشخص نیست پس از برداشتن پوشش در صورت اندیکاسیون، مرحله ۳ یا ۴ آشکار می شود.
آسیب بافت عمقی تغییر رنگ پایدار قرمز تیره، ارغوانی یا بنفش؛ گاهی تاول خونی یا جداشدگی پوست شدت آسیب زیر پوست ممکن است بیشتر از ظاهر اولیه باشد و سریعا تغییر کند.

آیا زخم در حال ترمیم به مرحله پایین تر برمی گردد؟

خیر. برای مثال، زخم مرحله ۴ پس از کم شدن عمق به «مرحله ۳» تبدیل نمی شود. بهتر است به صورت «زخم فشاری مرحله ۴ در حال ترمیم» ثبت شود. مرحله نشان دهنده بیشترین عمق آسیب شناخته شده است.

چه زخم هایی مرحله بندی نمی شوند؟

آسیب فشاری مخاطی به دلیل تفاوت آناتومی مخاط مرحله بندی نمی شود. آسیب مرتبط با وسیله پزشکی در پوست نیز بر اساس همان سامانه مرحله بندی می شود، اما علت مرتبط با وسیله باید جداگانه ثبت شود.

برای درمان زخم بستر چه ارزیابی هایی لازم است؟

درمان فقط با دیدن سطح زخم انتخاب نمی شود. محل، مرحله، ابعاد، عمق، تونل، جداشدگی لبه، نوع بافت، مقدار ترشح، بوی باقی مانده پس از پاک سازی، پوست اطراف، درد و علائم عفونت باید ثبت شوند. وضعیت حرکت، سطح حمایتی، تغذیه، بی اختیاری، بیماری های زمینه ای، اهداف درمان و توان مراقب نیز بر برنامه اثر دارند.

حوزه موارد ارزیابی اثر بر تصمیم درمانی
فشار و حرکت توان جابه جایی، وضعیت خواب و نشستن، مدت فشار و سطح تشک یا صندلی برنامه تغییر وضعیت و تجهیزات توزیع فشار
بستر زخم گرانولاسیون، اپی تلیال، اسلاف، نکروز و ساختارهای عمقی نیاز به دبریدمان و انتخاب محیط مرطوب مناسب
ترشح مقدار، غلظت، رنگ و نشت از پانسمان انتخاب ظرفیت جذب و فاصله تعویض
عفونت درد جدید، گرمی، قرمزی، چرک، بوی غیرعادی، تب یا افت عملکرد ارجاع، نمونه گیری در صورت نیاز و درمان موضعی یا سیستمیک
پوست اطراف مسریشن، خشکی، آسیب چسب، درماتیت و بی اختیاری محافظ پوست، روش تثبیت و مدیریت رطوبت
تغذیه و وضعیت عمومی کاهش وزن، اشتها، توان بلع، آب رسانی و بیماری های زمینه ای ارجاع تغذیه ای و اصلاح عوامل قابل درمان

درمان زخم بستر چگونه انجام می شود؟

درمان موثر زخم بستر معمولا چندجزئی است: برداشتن فشار از ناحیه، استفاده از سطح حمایتی مناسب، کنترل رطوبت و بی اختیاری، پاک سازی، دبریدمان در صورت نیاز، مدیریت عفونت، انتخاب پانسمان متناسب، کنترل درد و توجه به تغذیه و بیماری های زمینه ای.

۱. برداشتن فشار و تنظیم وضعیت بیمار

زخم بدون کاهش فشار مداوم، حتی با پانسمان گران قیمت نیز ممکن است ترمیم نشود. وضعیت بدن باید طوری تنظیم شود که فشار مستقیم روی زخم کاهش یابد. راهنمای بین المللی جدید، تغییر وضعیت را ضروری می داند اما فاصله زمانی را بر اساس شرایط فرد، تحمل پوست، سطح حمایتی، راحتی، خواب و اهداف مراقبت شخصی سازی می کند. یک مطالعه بالینی خوشه ای در خانه های سالمندان نیز نشان داد بررسی فاصله های مختلف تغییر وضعیت باید همراه با استفاده از سطح توزیع کننده فشار و ارزیابی بالینی انجام شود؛ بنابراین «هر دو ساعت برای همه» یک نسخه ثابت و جهانی نیست.

۲. تشک و سطح حمایتی مناسب

تشک یا بالشتک تخصصی باید فشار را توزیع کند، اصطکاک و برش را کاهش دهد و با وزن، تحرک، وضعیت پوست و محیط مراقبت سازگار باشد. تشک مواج جای تغییر وضعیت، بررسی پوست یا مراقبت جامع را نمی گیرد. حلقه های دوناتی نیز ممکن است فشار را در لبه حلقه متمرکز کنند و نباید خودسرانه جایگزین تجهیزات استاندارد شوند.

۳. پاک سازی و دبریدمان

پاک سازی باید با محلول و فشار مناسب و بدون آسیب غیرضروری به بافت سالم انجام شود. بافت نکروتیک یا اسلاف ممکن است نیاز به دبریدمان تیز، اتولیتیک، آنزیمی یا سایر روش ها داشته باشد. انتخاب روش به خون رسانی، عفونت، عمق، درد و اهداف درمان وابسته است. اسکار خشک، چسبیده و پایدار روی پاشنه یا اندام ایسکمیک نباید بدون ارزیابی خون رسانی و اندیکاسیون روشن برداشته شود.

۴. کنترل عفونت

وجود باکتری در یک زخم مزمن به تنهایی به معنی عفونت بالینی نیست. افزایش درد، قرمزی و گرمی، چرک، بوی غیرعادی پس از پاک سازی، تخریب بافت و علائم عمومی باید بررسی شوند. آنتی بیوتیک سیستمیک برای زخم غیرعفونی توصیه نمی شود و پانسمان آنتی میکروبیال نیز باید برای هدف مشخص و با بازبینی پاسخ استفاده شود.

۵. مدیریت درد

درد هنگام استراحت، حرکت، پاک سازی و تعویض پانسمان باید جداگانه ارزیابی شود. کاهش چسبندگی آسیب زا، مرطوب کردن پانسمان چسبیده پیش از برداشت، انتخاب فاصله مناسب تعویض و استفاده از درمان دارویی طبق نظر پزشک می تواند تجربه بیمار را بهتر کند.

۶. تغذیه و آب رسانی

همه بیماران باید از نظر خطر سوءتغذیه و کاهش وزن ناخواسته غربال شوند. مکمل غذایی برای همه به صورت یکسان تجویز نمی شود؛ نوع و مقدار آن باید با وضعیت کلی، عملکرد کلیه، توان بلع و نظر متخصص تغذیه هماهنگ باشد. یک مرور نظام مند کاکرین در سال ۲۰۲۴ نشان داد قطعیت شواهد بسیاری از مداخلات تغذیه ای محدود است؛ بنابراین مکمل جایگزین ارزیابی و برنامه فردی نیست.

۷. درمان با فشار منفی

در برخی زخم های عمقی مرحله ۳ یا ۴، پس از دبریدمان و کنترل عوامل اصلی، درمان با فشار منفی یا NPWT ممکن است توسط تیم متخصص در نظر گرفته شود. وجود نکروز درمان نشده، خونریزی کنترل نشده یا برخی شرایط دیگر می تواند مانع استفاده باشد. انتخاب دستگاه، فوم، فشار، حالت درمان و زمان تعویض باید توسط درمانگر انجام شود.

بهترین پانسمان برای زخم بستر چیست؟

هیچ پانسمان واحدی برای تمام مراحل زخم بستر بهترین نیست. انتخاب باید بر اساس هدف درمان، مرحله و عمق، میزان ترشح، وضعیت بافت، عفونت، پوست اطراف، محل زخم، درد، فاصله تعویض و هزینه کل مراقبت انجام شود. محصول اقتصادی زمانی ارزشمند است که عملکرد مورد نیاز را تامین کند و باعث نشت، تعویض بیش از حد یا آسیب پوستی نشود.

وضعیت غالب زخم هدف اصلی گروه پانسمان قابل بررسی
مرحله ۱ با پوست سالم رفع فشار، حفاظت پوست و کنترل رطوبت و اصطکاک محافظ پوست یا پانسمان پیشگیرانه منتخب؛ بدون حذف برنامه تغییر وضعیت
مرحله ۲ کم تا متوسط ترشح حفظ محیط مرطوب و محافظت از بافت ظریف فوم سیلیکونی، لایه تماس یا سایر پانسمان های غیرآسیب زا بر اساس محل
زخم خشک یا دارای اسلاف خشک منتخب تامین رطوبت و کمک به دبریدمان اتولیتیک هیدروژل همراه پانسمان ثانویه، فقط در صورت مناسب بودن خون رسانی و شرایط زخم
ترشح متوسط تا زیاد جذب و کاهش نشت و مسریشن فوم، آلژینات، هیدروفایبر یا سوپرجاذب
حفره، تونل یا فضای مرده مدیریت ترشح بدون پرکردن فشرده پانسمان حفره ای یا نواری منتخب؛ تعداد قطعات باید ثبت و هنگام تعویض کنترل شود
بار میکروبی بالا یا عفونت موضعی مشکوک کمک هدفمند به کنترل بار میکروبی در کنار درمان علت پانسمان نقره یا سایر آنتی میکروبیال ها با اندیکاسیون و بازبینی
پوست اطراف خیس یا شکننده حفاظت از حاشیه زخم و کاهش آسیب چسب محافظ پوست، چسب سیلیکونی یا روش تثبیت کم آسیب

برای مقایسه گروه های محصول می توانید راهنمای انتخاب پانسمان بر اساس نوع زخم و مقاله مسریشن زخم را مطالعه کنید.

برای انتخاب پانسمان زخم بستر سردرگم هستید؟

مرحله زخم، مقدار ترشح، ابعاد، محل، وضعیت پوست اطراف و برنامه درمانگر را آماده کنید. تیم زخمینو می تواند محصولات موجود را از نظر کاربرد، اندازه، ظرفیت جذب و هزینه مقایسه کند و در صورت نیاز بیمار را برای ارزیابی تخصصی ارجاع دهد.

راهنمایی آنلاین جایگزین معاینه حضوری یا خدمات اورژانسی نیست.

چگونه از زخم بستر پیشگیری کنیم؟

پیشگیری باید مجموعه ای از اقدامات هماهنگ باشد. مطالعات اجرای بسته های چندجزئی نشان می دهند ترکیب ارزیابی خطر، بررسی پوست، تغییر وضعیت، سطوح حمایتی، مدیریت رطوبت و آموزش از تکیه بر یک اقدام منفرد منطقی تر است. یک مطالعه مداخله ای چندوجهی منتشرشده در ۲۰۲۵ کاهش قابل توجه آسیب های فشاری اکتسابی بیمارستان را پس از اجرای برنامه نظام مند گزارش کرد؛ با این حال، نتیجه هر مرکز به کیفیت اجرا و جمعیت بیمار وابسته است.

برنامه عملی پیشگیری

  1. ارزیابی خطر: در شروع مراقبت و با هر تغییر وضعیت بالینی انجام شود؛ ابزارهایی مانند برادن مکمل قضاوت بالینی هستند.
  2. بررسی روزانه پوست: تغییر رنگ، گرمی، سفتی، نرمی، درد و رطوبت روی نقاط فشاری و زیر تجهیزات کنترل شود.
  3. تغییر وضعیت فردی: فاصله زمانی و زاویه بر اساس توان بیمار، تحمل پوست و سطح حمایتی تعیین و ثبت شود.
  4. کاهش برش: از کشیدن بیمار روی ملحفه جلوگیری و برای جابه جایی از روش و وسیله مناسب استفاده شود.
  5. شناور کردن پاشنه: در افراد پرخطر، فشار پاشنه به روش صحیح و بدون تمرکز فشار روی تاندون آشیل کاهش یابد.
  6. مدیریت رطوبت: پوست پس از بی اختیاری به آرامی پاک و با محصول محافظ مناسب پوشانده شود.
  7. تغذیه و آب رسانی: کاهش وزن، اشتها و دریافت مایعات پایش و در صورت خطر به متخصص ارجاع شود.
  8. آموزش بیمار و مراقب: علائم اولیه، روش جابه جایی، کار با تشک و زمان درخواست کمک آموزش داده شود.

آیا تغییر وضعیت هر دو ساعت الزامی است؟

برای همه بیماران یک فاصله ثابت وجود ندارد. راهنمای بین المللی ۲۰۲۶ پیشنهاد می کند در بسیاری از افراد پرخطر که روی سطح توزیع کننده فشار مناسب قرار دارند، فاصله ۲ یا ۳ ساعته قابل بررسی باشد؛ اما این توصیه مشروط و با قطعیت شواهد بسیار پایین است. فاصله باید بر اساس پاسخ پوست، وضعیت عمومی، خواب، درد، تحرک و اهداف مراقبت تنظیم شود.

آیا ماساژ دادن محل قرمز مفید است؟

خیر. ناحیه قرمز و مشکوک به آسیب فشاری نباید مالش یا ماساژ داده شود؛ این کار می تواند به بافت آسیب پذیر نیروی بیشتری وارد کند. فشار باید برداشته و ناحیه ارزیابی شود.

مراقبت از زخم بستر در منزل

قبل از ترخیص یا شروع مراقبت خانگی، خانواده باید یک برنامه مکتوب برای تغییر وضعیت، نوع و زمان تعویض پانسمان، مراقبت از پوست، تغذیه، کنترل درد و علائم هشدار داشته باشد. راهنمای جدید EWMA برای انتقال از بیمارستان به منزل نیز بر انتقال واضح اطلاعات و هماهنگی مراقبت تأکید دارد.

✅ کارهایی که باید انجام شوند

  • دستور تغییر وضعیت و محدودیت های نشستن به صورت مکتوب اجرا شود.
  • پوست روزانه و زخم هنگام تعویض پانسمان کنترل شود.
  • تاریخ، اندازه، ترشح، بو، درد و تغییرات مهم ثبت شوند.
  • ملحفه خشک، صاف و بدون چروک نگه داشته شود.
  • تشک و بالشتک مطابق دستور سازنده و درمانگر تنظیم شوند.
  • پانسمان در صورت نشت، آلودگی یا جدا شدن زودتر بررسی شود.

❌ کارهایی که نباید انجام شوند

  • قرار دادن مستقیم بیمار روی خود زخم
  • استفاده خودسرانه از حلقه دوناتی یا بالش نامناسب زیر زخم
  • ماساژ دادن پوست قرمز یا آسیب دیده
  • بریدن بافت سیاه با تیغ یا قیچی در منزل
  • ریختن خودسرانه الکل، آب اکسیژنه، بتادین غلیظ، پودر یا مواد گیاهی داخل زخم
  • پرکردن فشرده حفره زخم یا جا گذاشتن قطعه پانسمان
  • تکیه کامل بر تشک مواج و حذف تغییر وضعیت

پرسش های متداول درباره زخم بستر

زخم بستر از چه مرحله ای خطرناک است؟

همه مراحل نیازمند اقدام هستند. مرحله ۱ فرصت مهم پیشگیری از باز شدن پوست است؛ مراحل ۳ و ۴، آسیب غیرقابل تعیین مرحله و آسیب بافت عمقی خطر عوارض بیشتری دارند و باید تخصصی ارزیابی شوند.

آیا قرمزی پوست همان زخم بستر مرحله ۱ است؟

هر قرمزی مرحله ۱ نیست. قرمزی پایدار و غیرقابل سفیدشدن روی ناحیه تحت فشار مشکوک است، اما رنگ پوست، التهاب، حساسیت و سایر علت ها باید در ارزیابی لحاظ شوند.

بهترین پماد برای زخم بستر چیست؟

یک پماد واحد برای همه مراحل وجود ندارد. ابتدا فشار، مرحله، ترشح، عفونت، خون رسانی و پوست اطراف باید بررسی شوند. بعضی محصولات برای محافظت پوست و بعضی برای بستر زخم طراحی شده اند و جای یکدیگر را نمی گیرند.

زخم بستر چقدر طول می کشد خوب شود؟

زمان ترمیم به عمق، اندازه، خون رسانی، عفونت، تغذیه، بیماری های زمینه ای، کاهش فشار و پاسخ به درمان بستگی دارد. وعده زمان ثابت یا درمان قطعی علمی نیست.

آیا تشک مواج زخم بستر را درمان می کند؟

تشک مناسب به توزیع فشار کمک می کند، اما درمان کامل نیست. تغییر وضعیت، مراقبت پوست، تغذیه، کنترل عفونت و پانسمان متناسب نیز لازم هستند.

برای زخم بستر پرترشح چه پانسمانی مناسب است؟

فوم، آلژینات، هیدروفایبر یا پانسمان سوپرجاذب ممکن است بررسی شوند. عمق، حفره، عفونت، وضعیت پوست اطراف و مقدار واقعی ترشح انتخاب نهایی را تعیین می کنند.

چه زمانی زخم بستر به جراحی نیاز دارد؟

دبریدمان وسیع، عفونت عمقی، درگیری استخوان، بافت نکروتیک گسترده یا نیاز به بازسازی ممکن است ارزیابی جراحی را ضروری کند. تصمیم پس از بررسی وضعیت عمومی و اهداف درمان گرفته می شود.

زخمینو؛ همراه شما از انتخاب تا درمان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *